Müsadenizle asagidaki yaziyi tavsiye ederim :

http://www.derindusunce.org/2007/09/02/hiristiyan-birligini-bozalim/

Saygilarimla

Gökçen OĞAN, 13 Nisan 2007

Kazakistan Devlet Başkanı Nazarbayev’in bölgede ekonomik entegrasyon konusunda yaptığı açıklamalar, akıllara bölgede bu tür bir yakınlaşmanın gelecekte mümkün olma ihtimali sorusunu getirdi.
Yaptığı son açıklamada Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan ve Tacikistan arasında oluşturulan bir birliğin Orta Asya’nın parlak geleceği olabileceğini ifade eden Nazarbayev, bu yaklaşımın Orta Doğu ve Çin, Rusya ve Hindistan gibi büyüyen ekonomilerin arasında sıkışan bir bölge için tek seçenek olduğunu ifade etti. Daha çok ekonomik bir birliğin yanlısı olduğu bilinen Nazarbayev, bu teklifle Orta Asya Cumhuriyetleri için kendi kendine yetebilen ve sınırların ortadan kalktığı bir pazar arzuladığını ortaya koydu.
Orta Asya coğrafyasında bağımsızlık sonrasında gündeme gelen entegrasyon girişimlerinin bayraktarlığını yapan Kazakistan Devlet Başkanı Nursultan Nazarbayev’in dönem dönem yaptığı açıklamalar, bu idealin fikri altyapısının oluşturulması bakımından önemli adımlar olarak değerlendirilebilir. Nazarbayev’in teklifinde dile getirdiği birlik, sonrasında siyasal bir takım entegrasyon girişimlerini de doğal olarak beraberinde getirmesi muhtemel bir ekonomik entegrasyondur. Kazakistan, malların, insanların ve sermayenin serbest hareket edebildiği 5 Orta Asya Cumhuriyeti’nin oluşturduğu bir birlik görmek istemektedir. Bu birliğin ekonomik büyüme ile beraber güvenlik ve siyasal istikrara da katkı sağlayacağına inanmaktadır.
Orta Asya’da ekonomik entegrasyon fikrinin temelleri aslında Sovyetler Birliği’nin son dönemlerinde atılmıştır. Artan ekonomik baskının neticesinde Orta Asya liderleri imkanlarının birleştirilmesi konusunda fikir birliğine varmışlardır. Sovyetler Birliği’nin dağılmasının ardından, bağımsız cumhuriyetler olarak bu girişimleri devam ettiren Orta Asya liderleri, önemli yapısal sorunlar ve farklı siyasal tercihlerin yarattığı anlaşmazlıklarla karşı karşıya kalmışlardır. Sanayileşmenin olmadığı ve Sovyetler Birliği döneminde hammadde deposu olarak kullanılan bölgede bu tür bir fikri hayata geçirebilecek sanayi altyapı da mevcut değildir. Söz konusu girişimlerden sonuç alınamamasının diğer iki önemli sebebi de Tacikistan’da baş gösteren iç savaş ve Türkmenistan’ın uygulamaya soktuğu daimi tarafsızlık statüsüdür.
Bugün bağımsızlık sonrasında entegrasyonun önüne çıkan engellerin ortadan kalkmaya başladığı ve Orta Asya’nın gelişen ekonomilerinin aynı çatı altında toplanma potansiyelini artıran sinyallerin ortaya çıktığı görülmektedir. Tacikistan’da siyasal istikrarın sağlanmış olması, Türkmenistan’ın yeni devlet başkanı ile bir değişim dalgasına girebilme ihtimali, bu fikrin önünü açan gelişmelerdir. Bu tarz bir entegrasyon girişimi Orta Asya ekonomileri açısından bazı tehditleri durduramasa bile en azından yavaşlatabilecek yeteneğe sahip olacaktır. Bugün büyük adımlarla büyüyen komşu ekonomiler için pazar haline gelen bölge, çoğunlukla sahip olduğu doğal kaynakların ihracatı ile ayakta kalabilmektedir. Bu kapsamda Orta Asya Cumhuriyetleri, birbirleri ile olan bölgesel liderlik çekişmesini bir tarafa bırakarak bu tür bir birlikteliğe doğru hareket etmemeleri halinde, Özbek Araştırmacı Colibay Eltazarov’un da belirttiği gibi “hammadde ihracatçısı ve Çin, Rus ve İran mallarının tüketicisi” olarak kalmaya devam edeceklerdir.

http://www.derindusunce.org/2007/03/14/kotu-insan-uretme/

Saglicakla kalin